Reacties van reizigers

 

“Hhhmmmm, Jordanië, “Zou je dat nou wel doen? ” vroegen de thuisblijvers ietwat voorzichtig toen ik hen vol enthousiasme vertelde dat ik daar een rondreis zou gaan maken.
"Natuurlijk", riep ik vastbesloten, "het is heus wel veilig en allemaal goed geregeld, met rolstoel en al ga ik en kom er vast ook weer mee terug!! Ik zie het wel, dit is een avontuur waar ik gewoon bij moet zijn, dus thuisblijvers ik ga!!!”

En een avontuur is het geworden, met niet helemaal aangepaste hotels en een hendikeppie bus waarvan we achteraf geloven dat vooral de airco gehandicapt was. Door het zand met een rolstoel is ook niet makkelijk, maar hoe dan ook toch hobbel de bobbel de kloof van Petra door. Het creatief bedenken van oplossingen daar waar badkamers niet vanzelfsprekend toegankelijk zijn......
De prachtige mensen om ons heen waarvoor niets te gek was, gegiechel in de tent tot diep in de nacht, het heeft een diepe en geweldige indruk achtergelaten. 
Mensen we hebben het gedaan, en het was fantastisch!
We hebben het avontuur beleefd en gevoeld! Nog nooit zoveel vallende sterren gezien ( wanneer komen de wensen uit??), nog nooit zo genoten van kleine gesprekjes op een bankje ,in een tent, of bij een kampvuurtje ( praten met handen en voeten kan zo verschrikkelijk mooi zijn!), de nieuwsgierigheid naar dat wat er achter de rotsen ligt, welke kleur zou het zand daar hebben?
Ergens in het dieprode woestijnzand heb ik een stukje van mijn hart achtergelaten, vrijwillig en met liefde. Want wat ik me in alle rust heb bedacht toen in naar een prachtige sterrenhemel keek: Wat ben ik toch een gelukkig mens dat ik dit hier mee mag maken en er zo van kan genieten!! Dat wat we de chauffeur leerden zeggen, “ik ben gelukkig”, is meer dan waar wat mij betreft: “Ik ben ook gelukkig”…

Petra Baks
Jordanië mei 2010

 

In februari 2010 ben ik met een groep van 12 personen naar de Sahara geweest. Geheel onvoorbereid ben ik er naar toe gegaan. Met uitzondering van een leuke kennismakingsmiddag en de bagage die nodig was in deze omgeving. Eigenlijk had ik mij voorbereid op het ergste, met als eerste vraag of de mogelijkheid bestond dat we ontvoerd zouden worden door de Tuareg ( ook wel nomaden genoemd). Dit bleken later onze begeleiders te zijn in de woestijn en uitermate vriendelijke mannen. Weg beeld van Lawrence of Arabia op mooie pikzwarte furie.

In plaats daarvan kregen we kamelen die altijd bereid waren ons en onze bagage te dragen. De Nomaden zijn zeer behendig in het vangen en in bedwang houden van deze eigenwijze, maar ook lieve beesten. Gedurende de reis heb ik echt leren houden van kamelen en geleerd wat ze zoal eten in de woestijn. De verhalen over stinkende kamelen zijn totaal niet waar. Behalve wanneer er wat lichaamsdampen het lichaam moeten verlaten.

Bij aanvang van de reis was de route die we zouden lopen bekend. Het beeld van alleen maar zandvlaktes klopt helemaal niet. De woestijn is een zeer mooie en zuivere omgeving met zowel groene oases, stukken met keien, woestijnduinen maar ook kleine beekjes stromen door de woestijn. Een omgeving waar je van gaat houden of niet. Een magische omgeving voor mij, waar je jezelf enorm tegenkomt. En als je oplet ook magische dingen meemaakt. In het geval van onze groep was dit een zeer vruchtbaar teken; 12 ooievaars in de lucht, de geboorte van een kameel en diverse rondlopende scarabeeën.
Niet alleen herontdek je je overlevingsmechanismen opnieuw, maar ook hoe simpel het leven kan zijn. Het toiletteren in de natuur is bevrijdend, schreeuwend over de vlaktes waar niemand je hoort, hoe basic voedsel je lichaam zuivert en energie geeft, maar bovenal het slapen onder de sterrenhemel is een magische ervaring.

De rituelen, gesprekken en muziek van de Nomaden zijn betoverd. De rustige manier van het benaderen van problemen en het broederschap onderling is bewonderenswaardig. Door dit te observeren is de culturegap met ons land ook te begrijpen, maar er valt zeker ook wat van te leren. Ook de verhalen over hun cultuur zijn erg leuk om te horen. Naarmate de reis verstreek zijn we steeds meer in contact gekomen met de Nomaden die ons hebben begeleid. Dit heeft onze band versterkt, maar ook het afscheid moeilijk heeft gemaakt.

Bij thuiskomst was de weelde, de prestatiegerichte en zeer georganiseerde maatschappij voor mij in elk geval shocking. Ik heb erg moeten wennen. Na een maand was ik weer geïntegreerd in Nederland en heb ik de belangrijkste woestijnervaringen meegenomen in mijn rugzak.

In elk geval is de organisatie van de reis door Gonda en de begeleiding ervan door mij als zeer goed ervaren. Een reis om nooit te vergeten en zeker nog eens over te doen.

Dank je Gonda!! Ook voor je warmte. 

 Nanda
Marokko februari 2010
 
’s Avonds bij het kampvuur vertellen we om de beurt hoe we de reis beleeft hebben. Fantastisch dus. De chauffeurs waren erg zorgzaam de gids heeft ons veel verteld, waardoor we ook bijzonder veel over de cultuur te weten kwamen. De kok bereidde iedere dag weer een heerlijke maaltijd. De 1e paar dagen waren we 2 groepen, maar al snel veranderde dat in 1 groep. We vonden het allemaal erg lastig om afscheid te nemen. Ik heb me tussen de Touaregs erg welkom gevoeld. Ik kijk terug op een bijzondere ervaring met wildvreemde mensen in de woestijn, het was geweldig, overweldigend, idioot mooi, bijzonder bijzonder.
Als ik de kans nog eens krijg……
Carolien Wind
Algerije november 2009
 
Een geweldige vakantiereis dat was het, erg avontuurlijk en mooi. Ook de groep, we waren met z’n vijven was erg leuk. Het klikte goed, wat natuurlijk niet onbelangrijk is als je 12 dagen met elkaar op stap gaat. Het landschap waar we doorheen reisden was zeer spectaculair….mooi en ruig. Al die verschillende kleuren, rood..geelachtig toen we door de Hoge Atlas gingen…heel mooi. En het ruige van de Gorges du Dades, de diepte…erg fraai. Het ruige landschap van het vulkanisch massief Saghro was ook zo’n topper. Om daar off-road te rijden…echt gaaf! Verder was de Sahara apart om te zien met al die zandduinen en er in de openlucht te mogen slapen. Wat ook indrukwekkend was..het Djem el Fnaa plein in Marrakech. Het is alsof je jezelf in het sprookje van “Duizend en 1 nacht begeeft.
Eric van Benschop
Marokko september 2009
Ik kan al dagen géén woorden vinden...
De immense intensiteit van een 10-daagse reis door de Libische Sahara laat zich moeilijk op 'papier' gebieden. Verhalen noch foto's kunnen deze ervaring vatten zoals ze in werkelijkheid is. Het is een beleving! Dat is wat het is!
Deze reis betekende voor mij een volledig afgesloten zijn van de wereld, een verbluffend verblijf onder een weidse sterrenhemel zonder lichtpollutie, een allesoverheersende stilte, een overgeleverd zijn aan de oerkracht van een overweldigende natuur, een periode van tijd "nemen", het in verbinding gaan met mijn zus & mijn twee vriendinnen én met onze parels van Libische begeleiders, een bewuste en onbewuste ontdekkingstocht naar verschillende lagen vanbuiten en vanbinnen. En nog zovéél meer ...
Humor was mijn reisgezel!
Er was ook dans. En muziek.
En er waren diepe tranen af en toe...
Dorothy Arts, België
Libië november 2008
’t Was een ervaring om nooit te vergeten: rondtrekken met 7 Libiërs, waarvan 3 echte Toearegs. 2 koks, 3 chauffeurs, een gids en een verplichte politieagent.
En iedere avond na het eten rond het bij aankomst al aangestoken houtvuur thee drinken (een waar Toeareg-ritueel, gebaseerd op de Toeareg levenshouding en houding t.o.v. de ander), muziek maken, zingen en klappen, lachen en praten tot zeker 11 uur ’s avonds. En als je dan weet dat het om 6 uur al donkert…… dit keer bij volle maan, dus veel ‘overbelichte’ sterren. 
Je moet het gewoon zien en meemaken.
Het is moeilijk dit geheel van ervaringen, beelden, sfeer en bijbehorende gevoelens in woorden te vervatten.
Toch een poging in één woord: overweldigend.
We waren gewoon een nomaden-convooitje van 3 landcruisers (i.p.v. dromedarissen), 14 trekkers en een open vrachtwagen-jeep met “keuken”, dat door de woestijn trok en 2 dagen een soort Paris-Dakar-race hield in de onmetelijke duinen met hoge, steile beklimmingen en diepe, loodrechte afdalingen. De ’keuken’ was de jeep met kartonnen dozen met voorraad, een tank camping-gas en plastic tafel en stoelen. En toen moest de reis nog begínnen. Wat in de loop van de volgende 8 dagen gebeurde, komt vast weer tot leven, als ik de foto’s zie, maar ik kan dat generaliserend vervatten in een paar kernwoorden/-zinnen:
Samen muziek maken rond het kampvuur;
Samen eten;
Samen op trektocht;
Wederzijds begrip en amicale verhouding;
Open minded;
Geen ergernissen;
Kortom, een ongecompliceerd avontuur van ontdekken, verwonderen en genieten, dankzij de Libische begeleiders (cauffeurs, koks, gids en …. vooruit ….ook de politieman, maar in 1e instantie dankzij Gonda, die toch maar met veel durf voor meer dan de randvoorwaarden zorgde, en niet te vergeten Anki, die met haar gulle lach en vakkundigheid van iedere olifant een mug maakte.
Mijn eerste boekenleggers en Toeareg-sjaal zijn al met veel enthousiasme gekozenen van eigenaar gewisseld, en van één van mijn vrienden kreeg ik al te horen:”  ik hoef niet te vragen hoe je het gehad hebt. Je e-mails spreken boekdelen”. En dat klopt wel. Ik ben nog niet helemaal terug op Nederlandse bodem en daar zijn de foto’s debet aan: een mengeling van weemoed en gelukzalige herinneringen.
J.S. 
 Libië november 2008
  
Beste Khalid,                                                                           
Ontzettend bedankt voor de warme gastvrijheid die Yasmine, jij en je twee jongens ons hebben bezorgd.
We hebben het gewaardeerd dat je ons bij je thuis hebt uitgenodigd, als waren we een van jullie, hetgeen ons zo ‘thuis’ deed voelen.
Door de manier waarop je ons “gidste” had ik op geen enkel moment ’t idee dat zo’n soort reis te moeilijk, bijna onmogelijk zou zijn voor licht lichamelijk gehandicapte mensen zoals ik: een echte ‘eye-opener’.
Bedankt voor je houding, je geduld en je gevoel voor humor.
Alles leek mogelijk:
- door de rolstoel in het bedoeïenenkamp achter te laten, mij verzekerend dat ik wel zonder kon (ik werd inderdaad op zo’n vanzelfsprekende manier geholpen). “Don’t be shy, just ask””   
- door al die heerlijke maaltijden in de woestijn klaar te maken,
- door de miljoenen sterren aan de hemel te laten zien,
- door allerlei soorten woestijnlandschappen te laten bewonderen van de zwarte via de witte tot de nieuwe witte woestijn,.
- door te zwemmen en je te wassen in warme bronnen,
- door te kaarten,
- door jou in de auto en ’s avonds bij kaarslicht Nederlandse woorden en kinderliedjes te leren (hoofd en schouders …….enz………..puntje van de neus).
Ik zat en lag te genieten van de stilte, terwijl ik mijn verbeelding liet werken, en ’s nachts mooie dromen had en kennelijk zo’n plezier had dat  ik  hardop grinnikte en zo op zijn minst de mensen in mijn naaste omgeving wakker maakte en hield (sorry!).
Het was alsof er 4 aardige mensen op vakantie waren en genoten van hun verblijf in de woestijn in plaats van 2 toeristen en de chauffer/gids en zijn maat. Een bijzondere ervaring.
We hebben genoten van ons verblijf in Egypte, met name in de woestijn, meer dan we met woorden kunnen zeggen .
Dank je wel!!!!!
We wensen je veel succes met Sahara Travel en hopen dat je meer gehandicapte mensen zo gelukkig zult maken als wij door met jou gereisd te hebben.
 
Joke Scholtens
  Egypte  feb. 2008 Leiden

Weer terug op Nederlandse bodem. Wat hebben we een fantastische reis gehad naar Libie! Zoveel gezien en zoveel indrukken opgedaan. Onze gids en kok waren top en ze hebben er alles aangedaan om het ons naar de zin te maken. Wat ons vooral is bijgebleven zijn de rotstekeningen in de Acacus, de Ubari meren waar we heerlijk in gezwommen hebben en de gastvrijheid en vriendelijkheid van de Tuaregs.

Henk, Lisa, Els, Peter en Floortje.
Libië  januari 2008

 

Ik heb mijn eerste dag in de werkelijkheid er weer op zitten.. Pffff even wennen hoor.. Ik mis Egypte, de Egyptenaren, ik mis de temperatuur, ik mis de mooie uitzichten, ik mis het lekkere eten, ik mis de geur, de smaak en noem maar op!!!!! Nu is er weer het werken en een drukke agenda.

Heleen
Egypte oktober 2007

Wij zijn zeer enthousiast teruggekomen uit Egypte. En volkomen uitgerust.
De reis was boven verwachting. Het gedeelte in de woestijn met Khaled is een topper. Hij was zelf erg enthousiast om ons de mooie dingen te laten zien. Prima man om bij je te hebben en bijzonder leergierig en open. Hij kookt ook goed. Met name Siwa is erg uniek. Om over de zo verschillende soorten landschappen nog maar te zwijgen.

Agnes, Rene, Annemarie en Geert.
 
“Niets te doen”
We zijn weg. Weg van al het werk en het huiswerk. Weg van huis en vrienden. Weg van huizen en bomen. Weg van groen en nat. Weg van stress en druk. Weg van wegen en bebouwing. Zelfs de kleuren zijn weggetrokken en teruggebracht tot een kleur. Zandkleur. Alleen het geluid van de auto en de wind. Radio is niet te ontvangen. Telefoon geeft al dagen no signal. We voelen zand schuren, in de oren, tussen de tenen, tussen alles. We willen zwemmen, douchen, koele drankjes. De chauffeur/gids/kok van onze 4-WD is vol enthousiasme en kent de richting. Door het zand. Nog een uurtje, zegt hij. Wij zakken terug in onze gedachtes. Thomas gebruikt zijn laatste batterij om Eminem nog even te horen. Loose yourself.
Door de voorruit zie ik groen ontstaan. Van iets kleins tot iets groots. Een bos, een oase of begin ik te ijlen? Vijfenveertig graden, aan de temperatuur zal het niet liggen. Ali, de slechts Arabisch sprekende gidshulp veert op. “Magical Spring” zegt hij in zijn toeristen Engels. Spring, bron, hier? We ontwaken uit onze posities, kijken uit alle macht. Dan zien we het: een terp in de woestijn met 3 palmbomen. That’s it. Geen zwembad, geen drankjes, geen douche. We parkeren en stappen verdroogd uit. De chauffeur trekt zijn kleren uit en in zijn boxer stapt hij de 10 meter hoge duin op. Onze nieuwsgierigheid is gewekt. Op het duin zien we een bron, een bak koel water van 2 bij 1 meter en 1 meter diep. Water! De kleren vliegen in het rond. Het water spettert. We gooien elkaar nat en dollen als jonge honden. De diepe bron vult de bak weer automatisch.
Onder de palmbomen op een kleed liggen we te rusten. De kok maakt ons eten. We eten het in rust op. Praten over wat we mee hebben gemaakt. Arabisch, Engels, Nederlands, handen en voeten. Vertellen elkaar verhalen over thuis, over onze dromen en onze idealen. Na het eten liggen we weer op de rug. Opeens zegt Thomas “er is hier niets te doen”. Nee jongen, er is niets te doen, loose yourself.
Gerrit en Thomas
Egypte 2007
 
Vroeger was ik een wereldreiziger helaas ben ik nu door een ernstig ongeluk zwaar gehandicapt geraakt waardoor ik een enorme vrijheid mis, maar Sahara Travel boodt een reis aan voor mindervaliden waar ik met gigantisch veel plezier aan heb deelgenomen. De tocht door Egypte die voor ons werd uitgestippeld, was in een woord onvergetelijk.
Fantastisch was het om even weg te zijn uit deze overgeorganiseerde wereld en lekker even tijd te hebben om te genieten van de omgeving en mijn gezelschap.
 
Margreet Bos
Egypte 2007

Het is geweldig. We hebben het erg naar onze zin, maar zijn wel doodmoe van alle indrukken. Khaled is een uitstekende begeleider. Diep respect heb ik voor zijn rijkunst...
Vandaag had hij een prima gids voor ons geregeld in het museum en bij de piramides en helpt ons waar nodig.Kortom, als we zo blijven genieten van onze vakantie als we tot nu toe hebben gedaan, kan het niet meer stuk. Wilde ik je toch even laten weten,
groet,

Anouk, Niek, Yvonne en Jan
 
I would like to tell you that I miss the desert so much : the friends, the
food, the music, the stars, the fox, the tents and the silence around the fire in the still night. Guadeloupe where I'm living is nice but it's so far from everything ! And the sea all around ... only fish and boats. I'm longing for the Middle East and the good and generous people from your region.  I hope to see you back there, and to have a bath in bir setta and also to eat a grilled chicken around the fire one very soon day.
 
Michel
Egypt 2007
 
De vakantie was heel leuk. Met Khaled konden we goed opschieten.
Ik hoop dat het wederzijds was (ondanks dat ik zijn vinger bij het museum in
Farafra tussen de autodeur beknelde).
De eerste dag bij hem thuis eten was leuk en lekker. Wel vreemd dat je dan
zijn familie niet te zien krijgt. Je vraagt je toch af hoe die het vinden
dat hij met o.a. drie dames op stap gaat, terwijl zijn vrouw als ik het goed
begrepen heb nooit meegaat de woestijn in. 
De eerst dagen waren de mooiste. Na de zwarte woestijn, die overigens heel scherp op Google Earth te zien is, reden we van de weg af voor een onvergetelijke rit in de woestijn met prachtige uitzichten. Ook de eeste slaapplaats was onvergetelijk. 's Morgens heerlijk gewandeld. We houden mooie herinneringen over aan de oude oasedorpjes, de
vroeg-christelijke begraafplaats en de kamelenrit die we maakte.
Ook de rest van de reis was zeer de moeite waard. De drukte van Cairo en het
verkeer daar was niet erg veranderd in 25 jaar en in Luxor werd er nog steeds te veel geprobeerd iets aan toeristen te verdienen. Maar alles wat er te zien is maakt dat weer goed. De treinreis overdag van Luxor naar Cairo ging prima.  
Op de Egyptisch manier kregen we kaartjes voor een trein die alleen voor Egyptenaren bedoeld is. Daar hebben een aantal mensen wat aan verdiend, zonder dat het voor ons veel duurder werd. De reis zelf verliep probleemloos.
Hessel, Gury en dochters